Samen Corona: De soep smaakte plots nergens naar.

Hans ( 54 ) en zijn vrouw Inga ( 65 ) uit Spijkenisse werden afgelopen jaar getroffen door covid-19. Beiden hielden zich aan de maatregelen en vertellen hoe het virus hen trof.

Hans is een sportieve man. Hij heeft thuis een eigen fitnessruimte en een tijd gewerkt bij defensie. Inga is een creatieve vrouw die graag schildert en voor het huis en de twee honden zorgt. Samen hebben ze vier kinderen, drie schoondochters en vijf kleinkinderen.

Hoe verliep het jaar?

Hans: “Voor mij was het een behoorlijke verandering want ik kreeg in februari een nieuwe baan. Op dat moment zat ik al thuis want bij mijn vorige baan verviel een klus waardoor ik zonder werk zat. Ik werd gedetacheerd. Ik vond een nieuwe baan en daar ging ik de eerste drie weken aan het werk. Toen begon ik te hoesten en zei mijn baas ‘Ik wil dat je naar huis gaat.’ Sindsdien werk ik thuis. Ik heb al mijn collega’s leren kennen in een teamsessie online. Dat is heel vreemd.”

Inga: “Tijdens de lockdown was het eigenlijk een grote brei. Alle dagen worden hetzelfde. Je gaat nergens meer naartoe en er komt verder niemand over de vloer. Je blijft wel voor de dagelijkse dingen zorgen maar er valt ook veel weg. Op een gegeven moment komt er niets meer uit je handen. Ik kon niet meer naar de schildercursus dus wilde ik thuis verder schilderen maar het is er gewoon niet van gekomen. We hebben wel geluk gehad dat het lekker weer was, dat je dan wat in de tuin kan doen en buiten een bakje koffie drinkt.”

Hans: “Onze dochter kwam veel vaker thuis. Zij woont in een flat dus kwam ze hier graag in de tuin thuiswerken en dat is ook gezellig. We zijn ook samen gaan motorrijden. Eerst ging ze met me mee achterop maar nu konden we samen gaan rijden. We hebben ook een zwembad in de tuin gezet voor de kinderen en de kleinkinderen. Dat was allemaal wel leuk, binnen de eigen groep. De familie is vrij groot. Met vrienden is dat anders, die komen langs per twee.”

Ineens proefden we niets meer

Hans: “ In het begin van het jaar werd ik naar huis gestuurd want ik had een kuch. En daarna was ik echt wel een week flink ziek maar dat is volgens ons gewoon een griep geweest. Voor de rest bleef eigenlijk alles normaal, ik ging alleen niet naar mijn werk toe. En toen kwam half november.. ik kwam helemaal niet meer buiten, ik werkte thuis, volgde mijn cursussen thuis en deed de examens online. Ik sportte thuis, we deden alles hier. Op een gegeven moment hoestte ik wel maar ik heb altijd een verstopte neus dus dan denk je er niet meteen aan. Op een gegeven moment staat Inga soep te koken in de keuken en ik zeg; ‘Hé heb je soep gemaakt? Ik heb helemaal niets geroken.

Inga: “Je was al moe want je lag toen al bij te slapen.

Hans: “Ja en ik had ook al hoofdpijn. Ik kwam beneden en vroeg wat gaan we eten? Ik rook helemaal niks.”

Inga: “Ik had kippensoep gemaakt, daar ruikt het hele huis dan naar. We keken elkaar verbaasd aan want we hadden alle twee op hetzelfde moment ‘We ruiken niks..’ Ik zei ‘Nee ik ruik ook niks.’ Het enige dat ik verder had was dat als ik met de honden ging wandelen dat ik buiten adem raakte. 

Hans: “Ik was toen eigenlijk niet eens zo heel erg moe want ik trainde nog gewoon, ik had voornamelijk heel erg hoofdpijn. En toen kwam het niets ruiken erbij en dachten we dat is toch een van de verschijnselen. Het was ook totaal weg, het is niet zo dat je alleen maar slecht ruikt maar je ruikt echt helemaal niks. Nu zijn we niet zo snel van het gelijk testen maar meer van het laten we eerst kijken wat er aan de hand is. Dus we zijn de soep gaan eten en we besloten als we dan ook niets proeven dan vragen we gelijk de test aan. Het is heel raar, je hebt iets warms in je mond en dat is het. Ik realiseerde me dat ik een paar dagen daarvoor ook een broodje paling gegeten had en ik niets proefde. Je voelt de structuur maar de smaak is er niet. Die paling was heel apart, het is vettig, je weet dat een paling een specifieke smaak en geur heeft en je proeft het gewoon niet. Je bent een deel van je zintuigen kwijt.

Inga: “Je kan niet eens zeggen dat het naar karton smaakt, want ook karton heeft nog een smaak.”

Positief getest

Hans: “ Via de GGD hebben we de test gedaan. De aanvraag kon op internet gedaan worden en toen zijn we gaan testen in Zuidland. Ik had op een ander moment een afspraak dan Inga maar toen we samen kwamen mochten we allebei meteen getest worden. Dat deden ze fantastisch. Inga moest achterin de auto gaan zitten want ze benaderen de auto alleen vanaf de linkerkant. Het testen ging heel soepel het waren echte goede, vriendelijke en duidelijke mensen. Ze geven eerst wat informatie en folders en dan krijg je dat staafje achterin je keel, achterin je neus.”

Inga: “..Dat vond ik wel even vervelend maar vijf minuten later ben je daar alweer vanaf.”

Hans: “Ik vond het ook niet echt heel erg.”

Waar we besmet zijn geraakt weten we niet

Inga: “We kwamen eigenlijk nergens, behalve voor de boodschappen in de supermarkt, maar verder? Bij de naaiclub waar ik eerder nog wel kwam hielden we allemaal netjes afstand en we droegen mondkapjes. Ik denk dat ik misschien iets in de supermarkt heb gepakt dat iemand anders terug heeft gezet ofzo.”

Hans: “Het enige dat ik dit jaar heb gedaan is het motorrijden met een groep maar daar zou ik het niet van gekregen kunnen hebben. Ik heb van niemand anders van de groep gehoord dat ze het gehad hebben.”

( Het rijden in de motorgroep verliep veilig binnen de RIVM adviezen doordat er tijdens het rijden al voldoende afstand is en er een helm wordt gedragen. Tijdens een tussenstop of het verzamelen hield iedereen zich aan de anderhalve meter afstand. Binnen betreffende motorgroep zijn er geen andere besmettingen bekend. Red. ) 

Wat deed corona met jullie? 

Hans: “We moesten natuurlijk in quarantaine, gelukkig hadden we net daarvoor nog boodschappen gedaan dus we hadden niet veel meer nodig. Onze zoon heeft nog wat kleine dingen gebracht en we hebben ontzettend veel hulp aangeboden gekregen. Van onze kinderen en mensen uit de buurt, met al die hulp hadden we zo een jaar thuis kunnen blijven zitten. De eerste week was ik wat zieker en daarna is het met golven. We zijn allebei de normale dingen blijven doen, alleen moest ik na het werken wel even gaan slapen. En we hebben een dag koorts gehad. Ik had ook meer moeite met de dag opstarten, iets dat ik voorheen nooit had. De vermoeidheid blijft vooral hangen. Ik kan thuis sporten en dat bleef ik ook doen om te testen hoe ik er conditioneel voor stond. Ik kon nog steeds dezelfde kracht- en cardio oefeningen doen maar niet meer elke dag zoals ik gewend was. Het is nu al bijna anderhalve maand later en ik heb er gelukkig geen last meer van.”

Inga: “ Het is niet zo dat je s’avonds niet meer in slaap komt omdat je overdag bijgeslapen hebt, je slaapt gewoon verder. Ik heb er nog steeds wel last van. Nog steeds is het zo dat als ik meer in huis doe dat ik s middags echt even moet gaan liggen. Ik zet dan wel een wekkertje zodat ik maar vijftien tot twintig minuten mijn ogen dicht doe maar ik zou makkelijk langer door kunnen slapen. Het bijslapen helpt wel, daarna gaat het weer beter. Soms heb ik nog wat hoofdpijn.”

Hans: “We hebben geluk gehad. We zijn allebei risico patiënt want we hebben maar één nier. Ik heb mijn nier ooit weggegeven en Inga heeft een nier verloren door ziekte. We zijn wel bezorgd geweest. In eerste instantie slaat de schrik om je hart, je vraagt je af wat je kan verwachten. We konden elke dag de huisarts bellen en we hebben toevallig een saturatiemeter in huis en konden daardoor zelf ons zuurstofgehalte meten dat stelde wel gerust.”

Vaccineren na corona?

Hans: “Op tv wordt er een hoop aangedikt en er wordt zoveel gezegd, je weet niet altijd meer wat er nu precies klopt. Er zijn wereldwijd meer dan een miljoen doden en nog meer besmettingen. Dan lees je dat er in Nederland tien herbesmettingen zijn geweest dus je hoort meteen ‘Mensen herbesmet!’ Maar het zijn er maar tien op duizenden besmettingen dus dat risico heb ik geprobeerd uit te rekenen en ik kwam op 0,00178% . Dan zeggen mensen tegen me kijk alsnog maar uit, maar ik denk dat ik nu immuun ben. Toch ga ik gelijk het vaccin nemen. De eventuele bijwerking doen me niet zoveel, maar wat we nu hebben is niks. Dit is geen leven met alle maatregelen. Ik heb de basisbescherming al maar toch sta ik alsnog achter het vaccin.”

Inga: “Ik neem het vaccin ook, ik denk niet dat het kwaad kan. Als je eenmaal corona hebt test je nog acht weken lang positief. Zo lang blijft het virus aantoonbaar.

Hans: “Als je na die acht weken denkt opnieuw te zijn besmet mag je nog een test doen.”

Er het beste van maken thuis

Hans: “Ik vind straks twee dagen per week naar het werk toegaan genoeg. Het thuiswerken gaat prima maar je moet soms wel echte gesprekken kunnen voeren met collega’s. Dan is het beter om elkaar ook even echt te zien. Je bespreekt dan toch meer en begrijpt elkaar beter.” 

Zolang de maatregelen duren maken Hans en Inga er thuis het beste van. Thuis kijken ze op een groot scherm livestreams en concerten. Hans is erg gecharmeerd van OG3NE en nam onlangs een selfie met een van de zangeressen. Via Hans zijn werk kan hij samen met Inga ‘mee’ met een rondleiding door het Mauritshuis in Den Haag. Zo kan Inga de mooie schilderijen die daar tentoongesteld worden bekijken.

Hans: “We maken volledig gebruik van alles dat digitaal kan. Maar ik kan niet wachten tot we weer een terrasje kunnen pakken, naar een restaurant kunnen gaan. Gewoon spontaan even ergens wat kunnen gaan drinken. ‘Bewegen waar je wilt bewegen’, vult Inga aan. Dat je weer naar concerten en festivals kan gaan. Dat bijvoorbeeld het Spijkenisse festival er gewoon weer is dat je er dan gezellig naar toe kan gaan. Het mooiste concert was een keer op het strand van Den Haag, dat was zo gaaf. Dat willen we weer kunnen meemaken.”